ต่อไป →

[ศศิ อักษราศรม]

พรหมลิขิตขีดสิทธิ์ชีวิตหนึ่ง
ยากฉุดดึงเปลี่ยนปรับกลับกลายได้
จำก้มหน้าฝ่าฟันดั้นด้นไป
โดยมิรู้เมื่อไรใช้กรรมพอ

ที่ผ่านมาสาหัสกัดฟันสู้
หลายคนผู้หยามเหยียดแววเสียดส่อ
อกร้าวรวดปวดช้ำน้ำตาคลอ
ระทมท้อขมขื่นจำฝืนทน

อัปยศอดสูมิรู้สิ้น
แทบด่าวดิ้นชีวีมีหลายหน
มากมายครั้งฝังเฝ้าเข้าเวียนวน
ร้ายเร้ารุมกมลจนด้านชา

คิดหันหลังพลั้งพ่ายหลบกายซ่อน
อยู่สิงขรกลางดงพงพฤกษา
ตัดกิเลสเหตุทุกข์รุกอุรา
แต่ทว่า แค่คิดไร้สิทธิ์ทำ

ด้วยภาระหน้าที่มิสิ้นสุด
จึงต้องหยุดสะทกแม้ตกต่ำ
หันหน้ามาประจัญหมู่ควันดำ
พร้อมก้าวย่ำหน้าเดินเมินกาลี

หยัดยืนแข็งแกร่งก้าวอย่างห้าวหาญ
ประสบการณ์เท่านั้นมอบฉันถี่
อีกเท่าไหร่เล่าฟ้าอย่าปรานี
ถมทวีมานะ   จะสู้ว้อย ย ย ย ย ย ย

Sasi

[เริงอักษร]

**ยินเสียงบ่น ปนพ้อ ท้อไปไหน
จะสู้ใคร กันจ๊ะ ตะโกนถ้อย
โกรธพระพรหม ขมขื่น ยืนใจลอย
เกลียดความหลัง เศร้าสร้อย ร้อยรำพัน

**ตะโกนว่า ตัวข้า ขอสู้ว้อย ^{ย ย ย}
ไม่ยอมถอย สักก้าว ห้าวแรงฝัน
ประสบการณ์ มีเช่น เป็นประกัน
สู้ประจันต์ ลุยล่า อย่าถอดใจ.

....สู้ สู้ อย่ายอมคับ....

เริงอักษร

[ศศิ อักษราศรม]

 


ถกเขมรเต้นหยังยืนจังก้า
สู้ชะตาตั้งต้นเป็นคนใหม่
จะถางถากขวากหนามข้ามด้นไป
หากลัวไม่หมู่มารจะรานรอน

แม้ดาหน้าเนืองนองไม่ข้องขาม
ใครมาหยามเยือนนะจะสั่งสอน
ให้ฉี่เล็ดเข็ดหลาบปราบตัดตอน
หายใจอ่อนแอ๊กนาน...พานเป็นลม


Sasi

 

[น้องจ๋า น้องจ๋าจ้า]

โธ่ พี่ศิ
อ่านไป ลุ้นแทบตาย   5555